Een kerk vol biddend om vrede (foto: Els Dauwe)
Rode rozen als een rode lijn om het vredeslicht niet te fnuiken (foto: Els Dauwe)
De stilte van de kring wees de weg waar je moest zijn in de avonddrukte van de stad (foto: Els Dauwe)
INDRUKWEKKENDE STILTECIRKEL EN VREDESWAKE IN ANTWERPEN
Gedenken ademt hoop op vrede
En toen luidden de klokken...
Mogelijk heb je je afgevraagd waarom op 3 november even voor zeven uur 's avonds, minutenlang de klokken hebben geluid.
De parochie ging daarmee in op de vraag die een breed samenwerkingverband binnen de Vlaamse kerk verstuurd had. Het Interdiocesaan Pastoraal Beraad, Pax Christi, Missio, Kamino, Tau, de Kapucijnen en de Beligische Bisschoppenconferentie hielden op datzelfde moment een stiltecirkel op de Ossenmarkt in Antwerpen, met aansluitend een vredeswake, voorgegaan door kardinaal Jozef De Kesel. Oekraïens en Belarussische Grieks-Katholieke vertegenwoordigers sloten aan, en de Armeens Apostolische kerk.
Bij stiltecirkel kwam op dat avondlijke uur, te midden van alle stadsgeluiden, het besef naar boven dat in deze stad geleefd kon worden: er hoefde niemand bang te zijn van luchtalarm, zich te haasten naar een schuilkelder, of te hopen dat alle verwanten en vrienden ook tijdig onderdak hadden gevonden. Het waterkanon en de pepperspray, die dezelfde avond in dezelfde stad zouden worden bovengehaald, legden pas nadien nog een extra laagje op dit besef.
De stiltecirkel transformeerde in een zingende en biddende gemeenschap, toen ze de Kapucijnenkerk vulde, nadat eenieder met een brandend kaarsje een warme gloed had doen ontstaan. Na voorbeden in het Nederlands, Frans, Pools, Oekraïens, Duits, Armeens, Rwandees en Wit-Russisch bracht iedere aanwezige een rode roos aan, om in geloof een rode lijn te trekken en erop te vertrouwen dat niet de haat, maar liefde het laatste woord zal hebben. In hoop richtten ze zich op een toekomst in verbondenheid. In liefde kiezen we voor vrede.
Zoals in Deir Ma Moussa, een woestijnklooster in de Syrische woestijn dat door de Italiaanse jezuïet Paolo Dall'Oglio hersticht werd, dagelijks het Wees Gegroet wordt gezongen, in het Arabisch dus, weerklonk het ook hier... En het werd bijzonder stil...
Een Poolse jongen van 14 speelde de Last Post en verbond zo de eerste novemberdagen met Wapenstilstand.
Met soep en brood werd het samenzijn afgerond, herkenden mensen vertrouwde gezichten (met een soms jarenlange tussentijd) en werd de gemeenschappelijke ervaring en de ervaring van echte gemeenschap gekoesterd en besproken.
Carine D’hondt
