Stil hoekje

Dertigste zondag door het jaar

Mededogen
Het gaat vandaag over mededogen en verlossing. Er wordt in de hemel, of door Jezus, met begrip en ontferming gereageerd op de nood van een mens of een volk. Mensen komen thuis in Gods bewogenheid. Daarvoor komen ze ook zelf in beweging. Bartimeüs springt op. Het gaat dus niet over mededogen dat zich over een machteloos neerliggend slachtoffer buigt, maar over een bewogen ontmoeting waarin mensen thuishoren bij God. 

Bartimeüs
Als die blinde in Jericho zijn mond had gehouden, zou niemand gedacht hebben: ‘Hé, waar blijft het Kyrie eleison’? Er bestond dan nog geen christelijke liturgie, waarin het een vast onderdeel is. De menigte die Jezus volgde ervoer het geschreeuw om ontferming zelfs als hinderlijk. Ze waren op weg naar Jeruzalem, ze zongen misschien van tijd een pelgrimslied. Het luidruchtige ‘heb medelijden met mij!’ van Bartimeüs scheurde door het gebeuren heen, het stoorde. Hoe kun je naar Jezus luisteren als iemand er zijn nood doorheen schreeuwt?

Een ziener
De blinde bedelaar heeft iets van een ziener: hij heeft Jezus geduid als ‘Zoon van David’ en hij gokt niet op een gul bedrag aan aalmoezen. Hij durft blijkbaar verlossing uit zijn duisternis te verwachten. Dus als hij tot zwijgen gemaand wordt, doet hij er een schepje bovenop. Jezus stopt en in plaats van zich naar de bedelaar toe te bewegen, laat hij Hem tot zich roepen. Dat wordt uitdrukkelijk zo gezegd: de menigte die de man zijn smeekgeroep misgunde, moet hem nu de uitnodiging overbrengen en de stemming slaat om. Een schitterend moment.

Ingeschakeld
De man springt op en snelt toe: deze actie gaat aan het verlossend woord vooraf, niet als een voorwaarde, denk ik, maar als de genade van het ingeschakeld worden en als signaal dat hij voor vol wordt aangezien. De menigte en ook de man wordt ingeschakeld in het wonder van de verlossing, waarna de man Jezus volgt op de weg die naar Jeruzalem leidt en binnen een week ook naar het kruis.

Niet blijven zitten
Het evangelie is niet beducht voor mensen die blijven zitten tot er iets gebeurt. Het zijn teksten vol genade en ontferming, maar mensen zijn er deelnemers door op de been te zijn of te komen. Al gaande ervaren zij de verlossing: dat wil niet zeggen dat God geen genade zou kennen voor wie niét kan opstaan. Maar wie niet opstaat omdat hij geen zin heeft of het allemaal wel goed vindt, wie zich niet laat inschakelen of wie geen pelgrim wil zijn, zal wel veel missen. De ontroering van het thuiskomen, de lach en de traan van het weerzien. 
 

Amand Decock

Zoeken

SPIRITUEEL VOEDSEL

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MIJMERING BIJ HET EVANGELIE VAN ZONDAG 24 OKTOBER 2021
ROEP OM AANDACHT (Marcus 10,46-52)

In het evangelie van zondag ontmoeten we iemand die – tegen het gevoel van zijn omgeving in – blijft roepen om erkenning.
Hij zegt als het ware: “Ik zit hier lang genoeg aan de kant, laat mij a.u.b. meedoen zodat ook ik kan leven!”

Ook vandaag roepen langs de kant van de weg talloze mensen om erkenning. Mensen die in armoede leven, mensen met een beperking, vluchtelingen, ouderen … Ook zij vragen om aandacht, sommigen luidkeels, anderen durven zich niet of nauwelijks uiten.
Waar staan wij dan, volgelingen van Jezus?

We kunnen niet alles oplossen of ingaan op elke situatie. Maar kunnen we onze ogen en oren sluiten? Het gevaar lonkt om de hoek dat we immuun worden voor de pijn van anderen. 

Misschien moeten we ons blind zijn verbinden aan dat van Bartimeüs. Beseffen dat ook wij hulp nodig hebben. Gods Woord kan ons op weg helpen om te zien en te doen wat moet gedaan …

(Wies Merckx)