VOORSTELLING VAN DE MEDEWERKERS VAN DE NIEUWE PAROCHIE

Voorstelling van de medewerkerss van de nieuwe parochie

Tom Uytterhaegen, diaken en lid van de parochieploeg.

Tom, met jou sluiten we de reeks interviews met leden van de parochieploeg af. We weten dat jij heel wat engagementen hebt die eigenlijk allemaal verschillend zijn. Wij zijn dus heel benieuwd naar jouw verhaal.

Wanneer heb je beslist diaken teworden?
'Kom, Schepper Geest, daal tot ons neer, houdt Gij bij ons uw intocht, Heer' ... dit mooie lied werd als openingslied gezongen toen ik als 12-jarige gevormd werd. Die Geest heeft me sindsdien niet meer los ge-laten. Ook de week na het vormsel vierde ik in onze kerk in Balegem eucharistie. En enkele weken later vroeg pastoor Hanssens me misdienaar te worden. En zo bleef ik begeesterd! Ik mocht lector zijn en zingen, de rozenkrans bidden voor de overledenen ...
Diezelfde pastoor Hanssens gaf me een boekje over Priester Edward Poppe ... zijn aandacht voor de ge-lovige opvoeding van de jeugd inspireerde me om godsdienstleraar te worden en zijn radicale keuze voor de kleine mens kleurde uiteinde-lijk mijn roeping tot diaken. Patoor Boone begeleidde mij verder in die roeping. Ik ben hen er dankbaar voor!

Hoe ziet jouw leven als diaken eruit?
Heel gewoon zoals bij elke mens. Ik mag elke dag in Geraardsbergen bij de paters Jozefieten godsdienst-les geven aan jonge mensen van 14 tot 18 jaar. Samen met mijn collega's jonge mensen mogen begeleiden in hun groei naar volwassenheid is ongelooflijk boeiend! Er zijn voor hen als het nodig is; mijn klaslokaal is ook na de lessen een gastvrije plaats waar ze steeds welkom zijn. Samen met mijn collega's draag ik mijn steentje bij in de schoolpastoraal, bij de klasvieringen en in de leerlingenbegeleiding.
Ook in het kerkwerk mag ik samen met zovele vrijwilligers in onze parochie mee zorg dragen voor onze kinderen en jongeren in de school en de jeugdbeweging, voor onze volwassenen in onze verenigingen, voor onze zieken thuis en in de rust- en ziekenhuizen, voor onze trouwe kerkgangers en alle kerkmedewerkers. Samen vanuit ons geloof er zijn voor elkaar!Dank aan al die mensen die mee geloofsgemeenschap vormen! Ook in het Priester Poppecomité, Pro Petri Sede en de pastoraal van het St.-Eli-sabethziekenhuis in Zottegem ben ik geëngageerd. Zelf hou ik de Geest brandend vanuitmijn gebed.

Wij weten allemaal dat jij niet zo gelukkig bent met de beslis-singen die voor onze parochie genomen zijn! Kan jij je me-ning hierover verduidelijken.    Verandering en vernieuwing is altijd een beetje loslaten en dat kan soms pijn doen. Het kerklandschap is zo snel veranderd ... het aantal priesters slinkt en ook onze kerk-gangers worden ouder. Verandering dringt zich op, het kan niet anders.
Maar naar mijn aanvoelen gebeuren de veranderingen iets te bruusk. Als ik tussen de mensen sta en luister, dan hoor ik dat vele van onze trouwe mensen in de kou blijven staan. Als kerk vind ik dit jammer ... paus Franciscus nodigt ons uit om naar de mensen toe te gaan!Als overgang naar een nieuwe toekomst, vind ik de pastoraal van de parochie Geraardsbergen niet zo slecht; zelfs de kleinste paro-chie heeft op regelmatige tijdstippen een zondagsviering. Elke priester en pater, jonger en ouder, draagt mee zorg voor de wekelijkse eucharistievieringen. Gelovigen beseffen dat de eucharistie niet meer we-kelijks in elke kerk kan en wor-den ook elders uitgenodigd, maar ze kunnen toch ook geregeld in hun eigen parochiekerk terecht. Dat vind ik een menselijker over-gang naar de toekomst. Mgr. Hendrickx van de Norbertijnenabdij van Berne schreef onlangs nog dat de fusies van parochies het verlangen naar verbinding niet opvangen en dat mensen zich niet automatisch thuisvoelen in zo'n gefuseerde parochie. Misschien niet onbelangrijk omte overwegen.

De zondagse eucharistievieringen in Balegem zijn een tijd-je geleden afgeschaft. Tot grote vreugde van de trouwe kerkganger open jij de kerk in Balegem op zondagochtend voor het ochtendgebed. Hoe ben je opdit idee gekomen?
Het getijdengebed is eigen aan onze kerk; ik kende het van bij de zusters op de parochie en heb het beter le-ren kennen tijdens mijn diakenopleiding.
Ik ben er steeds trouw aan gebleven. In de Norbertijnenabdij van Tongerlo waar ik heel vaak ga heb ik het liturgisch helemaal leren waarderen en de diepe waarde ervan ontdekt. Ik bid het ook elke zondagavond bij de grauwzusters-penitenten van Velzeke en ook in de grafkapel van de zalige priester Poppe ga ik regelmatig voor in het getijdengebed.
Tijdens de tweejaarlijkse bedevaart naar Rome met Pro Petri Sede ont-moette ik Mgr. Hurkmans, die voor ons taalgebied mee de inleiding schreef voor het getijdengebed. Hij benadrukte het belang van het samen bidden in de parochie van de voornaamste gebedstijden, ochtend- en avondgebed, zeker op zondag. Ook in Rome zijn er parochiekerken waar het getijdengebed met de gelovigen gebeden en gezongen wordt. Ik ben blij dat pastoor Adrien me hiervoor de kans geeft. Ik ben dankbaar voor al die mensen die op zondagmorgen mee het getijdengebed bidden; samen bidden is deugddoend. Onlangs was er iemand die me zei dat hij in het getijdengebed geleerd heeft wat bidden is. Het ge-tijdengebed is inderdaad eenvoudig om in te stappen. Alles wordt ons als gesneden brood gegeven.
Het zou mooi zijn als er in onze nieuwe parochie, net zoals in Rome, verschillende kerkplaatsen zijn waar verschillende vormen van gebed te vinden zijn: eu-charistie, getijdengebed, Taizé-gebed, kruisweg, eucharistische aanbidding, rozenkrans ... Bidden is toch één van de hoofdtaken van onze kerkgemeenschap! Paus Franciscus zei tijdens de algemene audiëntie vorige week woensdag nog: "Gebed is de long die adem geeft aan de leerlingen van alle eeuwen.              Zonder gebed kunnen we geen leerling van Jezus zijn. Zonder gebed kunnenwe geen christen zijn."

Je bent lid van de parochie-ploeg. Hoe ervaar jij die samen-werking?                                                                                                                                                                      Welke rol kan/moet de parochieploeg vervullen?Eigenlijk was ik niet van plan in de parochieploeg te gaan. Zou ik de vreemde eend in de bijt niet zijn?Pastoor Adrien, diaken Peter en enkele plaatselijke medewerkers hebben me na veel aandringen toch kunnen overtuigen.
Het is nog wat zoeken om mekaar te leren kennen. Iedereen heeft het beste voor met onze Kerk, ook al verschillen onze visies soms.
Zelf vind ik belangrijk dat de parochieploeg in de eerste plaats heel goed luistert wat er leeft bij de mensen van onze parochies en in overleg met hen beslissingen neemt. Van bovenaf opleggen, werkt volgens mij niet. Ook het samen bidden zou een belangrijke plaats moeten krijgen. Alleen als we ons aan de Geest toevertrouwen, komt er nieuw leven!
Zo ben ik terug bij het begin: ' Kom, Schepper Geest, daal tot ons neer, houdt Gij bij ons uw intocht, Heer.' Tot slot wil ik iedereen danken die zich inzet in onze geloofsgemeenschappen en wens ik iedereen een deugddoende vakantietijd!