VOORSTELLING VAN DE MEDEWERKERS VAN DE NIEUWE PAROCHIE

VOORSTELLING VAN DE MEDEWERKERS VAN DE NIEUWE PAROCHIE

Interview: Beatrijs Dierick, lid van de nieuwe parochieploeg Merelbeke -Oosterzele

Beatrijs, 58 jaar, afkomstig van Sint-Amandsberg, is gehuwd met Jo Byttebier en moeder van 2 dochters, Karolien en Annemie, die al het huis uit zijn.
Van opleiding is zij verpleegster, maar is al een hele tijd niet meer beroepsactief. Zo had ze tijd voor het gezin, voor vrijwilligerswerk en kon zij ook voor zieke familieleden zorgen. 
Zij is opgegroeid in een gelovig gezin en was al jong lector in de vroegmis op zondag.
Toen haar oudste dochter aan haar vormselvoorbereiding begon, was dat voor haar de aanzet zich als catechiste te engageren. 

Beatrijs, hoe ben je in de parochieploeg gekomen? 
Eind vorig jaar vroeg pastoor Dhooghe me of ik in de parochieploeg wou komen. 
Ik zie het als een echte uitdaging want ik wil mijn steentje bijdragen om samen met de pastoor, de diakens en de leden van de parochieploeg de nieuwe parochie mee vorm te geven.

Waarom heb je die uitdaging aanvaard? 
Meer en meer ben ik ervan overtuigd dat we als Christen geroepen zijn om te getuigen van ons geloof en ons in te zetten voor de medemens.
Door mijn betrokkenheid in de lokale gemeenschap in Melsen doe ik mijn best om hen mee een stem te geven.

Heb je nog andere parochiale engagementen?
Ik ben catechiste in Merelbeke Centrum/Melsen/ Schelderode.
Penningmeester van de parochiekas Sint-Stefanus Melsen en van het Jeugdkoor Melsen, en maak deel uit van het groepje vrijwilligers dat de Sint-Stefanuskerk dagelijks opent en sluit.
Tijdens de maandelijkse eucharistieviering en bezinning in Melsen ben ik lector.
 
Wat vind je van de schaalvergroting in de kerk, meer bepaald van de opgelegde samenwerking tussen de parochies?  Hoe zie je de toekomst ervan? 
De sluiting van kerken vind ik iets moeilijks. Zeker voor oudere mensen die hun hele leven elke week naar 'hun' kerk geweest zijn, er gedoopt zijn, hun vormsel ontvangen hebben, getrouwd zijn.... Een nieuwe kerkplek vinden waar men zich thuis voelt is niet evident. Als men naar een 'vreemde' kerk gaat voelt men zich soms bekeken. Iedere gelovige zou zich in elke kerk welkom moeten weten. Persoonlijk aangesproken worden voor de viering kan hier echt wel helpen. Door het verminderen van het aantal priesters zullen er meer en meer leken ingeschakeld moeten worden. 
De samenwerking tussen de verschillende parochies ervaar ik als verrijkend. Ik heb intussen al heel wat nieuwe mensen leren kennen die zich vol enthousiasme op allerlei domeinen inzetten. 
Maar alle veranderingen vragen inspanningen en dat zal zeker niet gemakkelijk zijn. De nieuwe parochie is uitgebreid, de afstanden zijn letterlijk en soms ook figuurlijk groot.
Belangrijk is een goede communicatie zodat niemand zich uitgesloten voelt. Ik zie het ook als mijn taak om aandacht te hebben en te luisteren naar wat leeft. Zo zijn de momenten waarop ik naar de kerk van Melsen kom om de kerk te openen dikwijls momenten van ontmoeting met een parochiaan of een toevallige bezoeker .
Ook het koffiemoment na de maandelijkse eucharistieviering op de derde maandag van de maand zijn ook momenten van gemeenschapsvorming en ontmoeting. 

Hoe zie je jouw inbreng in de nieuwe parochie? 
Ik ben nog maar enkele maanden actief in de parochieploeg en ik zie nog een heel aantal uitdagingen waarop ik niet direct een antwoord kan geven. Zeker is dat er heel wat gebeurt op de verschillende kerkplekken en we heel wat kunnen leren van elkaar. Als catechiste gaat mijn interesse uit naar de jongeren in de parochie, hoe ze voor te bereiden op het vormsel en hoe we ook voor hen een gastvrije kerk kunnen zijn. 
Als verpleegster voel ik me zeker aangesproken door de zieken, eenzamen en ouderen en wil me daar ook voor inzetten.
Veel ideeën die moeten groeien en tijd vergen. 

Regine