SAMEN OP WEG NAAR PASEN

SAMEN OP WEG NAAR PASEN

De Goede Week is een hoogtepunt in onze geloofsbeleving. We gaan met Jezus mee doorheen zijn laatste dagen, zijn lijden, sterven en verrijzenis. De liturgie vormt één doorlopend verhaal, rijk aan symbolen en momenten die ons telkens opnieuw laten ervaren hoe groot Gods liefde is.

Het oude is voorbij - het nieuwe is er al

Op dinsdagavond verzamelden we in het sfeervolle St.-Agathakerkje van Landskouter voor een warme en ingetogen verzoeningsviering. De lezingen, de stilte en de mooie gebeden lieten ons voelen hoe nabij God ons komt, hoe Hij ons nooit loslaat. De beelden van het verloren schaap en de verloren munt herinnerden ons eraan hoe kostbaar ieder van ons is, ook wanneer we verdwalen.

De viering nodigde uit tot een eerlijk kijken in ons eigen hart. Wie dat wenste, kon een persoonlijk verzoeningsgesprek aangaan met één van de priesters: een moment van bevrijding, kracht en heling. Na het kruisteken met het water van ons doopsel en de zegen gingen we gesterkt naar huis. Zo zetten we de eerste stap op onze weg naar Pasen.

Witte Donderdag - nederige liefde

Op Witte Donderdag kwamen velen samen in de St.-Pietersbandenkerk van Merelbeke-Centrum. De kerk oogde sober en mooi, en het wit van de liturgie gaf de viering een feestelijke glans. Het Cantilene en het St.-Pieterskoraal zongen samen en zorgden voor een warme, gedragen sfeer.

Bij het Gloria barstten alle klokken en bellen los: een jubelende vreugde-uitbarsting voor de stilte die zou duren tot de Paaswake. In de lezingen stonden we stil bij het laatste avondmaal: Jezus die brood en wijn zegent, breekt en deelt, en ons uitnodigt om dit telkens opnieuw te doen in zijn naam.

De voetwassing klonk door als een krachtige oproep tot nederige liefde. Een eenvoudige kruik, kom en witte doek maakten dat gebaar tastbaar aanwezig. In zijn homilie benadrukte pater Ignace hoe Jezus zich klein maakt, dient en harten reinigt. Wij worden uitgenodigd dezelfde weg te gaan: nederig, echt en dienstbaar.

De viering eindigde zonder zending of zegen. In stilte begeleidden we het heilig sacrament naar het rustaltaar. De brandende kaarsen, de geur van wierook en de zachte zang nodigden uit tot waken bij de Heer, op de drempel van zijn lijden.

Goede Vrijdag – het kruis dat spreekt

Op Goede Vrijdag stonden we in al onze kerken om 15.00 uur stil bij het lijden en sterven van Jezus. ’s Avonds kwamen we samen in Oosterzele voor een serene viering met kruisverering. Het lange passieverhaal werd met grote eerbied voorgelezen en bracht ons dicht bij de weg die Jezus ging. Tussendoor begeleidde diaken Wies de viering met ingetogen liederen die de verstilling nog verdiepten.

De kruisverering werd een intens moment: wij buigen ons hoofd bij de dood van Jezus, die zijn kruis droeg en de pijn van de wereld op zich nam.

In zijn homilie vertelde Wies dat het kruis ons confronteert met het kwaad dat ontstaat wanneer macht belangrijker wordt dan mensen. Hij verbond die boodschap met de actualiteit en wees op het lijden van vandaag: oorlog, verdeeldheid, machtsmisbruik en het leed van onschuldigen. Zo kregen de woorden van het evangelie een duidelijke weerklank in onze tijd. Wies riep ons op niet toe te kijken zoals de massa, maar mensen van hoop te blijven en te vertrouwen dat het lijden niet het laatste woord heeft, dat er altijd een weg naar Pasen openblijft.

Daarna klonken de grote voorbeden indrukwekkend: gebeden voor Kerk, wereld en alle mensen die lijden. Er was geen eucharistie, maar in volledige stilte werd de communie uitgereikt met geconsacreerde hosties van Witte Donderdag. De stilte sprak boekdelen: rouw, maar ook hoop die al zacht begint te groeien.

Paaswake - licht dat sterker is dan duisternis

Bij het vallen van de avond verzamelden we ons in de St.-Annakerk van Bottelare. Achteraan in de kerk werd een groot vuur ontstoken. Na de wijding van het vuur werd in het licht van de vlammen de nieuwe paaskaars ontstoken: “Het licht van Christus”. In processie trok men naar het altaar, terwijl het licht van hand tot hand werd doorgegeven. De kerk vulde zich langzaam met een warme gloed: een zichtbaar teken van hoop.

We luisterden naar een rijke woorddienst waarin lezingen, zang en gebed elkaar afwisselden. Bij het Gloria barstte het orgel los, klokken en bellen klonken uitbundig en het koor ‘Klein Land van Rhode’ zong uitbundig “Eer aan God”. Doorheen alle lezingen klonk dezelfde boodschap: Gods liefde die leven geeft. 

Tijdens de waterwijding dompelde de priester de paaskaars driemaal in het water: een krachtig symbool van het doopsel dat ons met Christus verbindt. Daarna vernieuwden we onze doopbeloften en werden we besprenkeld met gewijd water: een moment van vernieuwing en dankbaarheid.

De eucharistie klonk vertrouwd, maar nu gedragen door het volle licht en de vreugde van Pasen. Muziek, zang en symbolen maakten voelbaar dat dit het feest bij uitstek is: de overwinning van het leven.

Paaszondag - leven dat sterker is dan dood

Op Paaszondag vierden we in onze parochie met velen de verrijzenis van Jezus. De vieringen waren warm, vreugdevol en doordrongen van dankbaarheid. In Merelbeke-Centrum werd de viering opgeluisterd door het ‘St.-Pieterskoraal’, in Oosterzele door ‘Cantilene’.

In zijn Paashomilie vertelde diaken Wies dat Pasen ons uitnodigt te geloven dat Jezus leeft - niet in het spectaculaire, maar als een stille, diepe werkelijkheid die vrede brengt in ons hart. Verrijzenis betekent dat er altijd een overkant is, dat leven sterker is dan dood, en dat God ons telkens weer recht doet staan.

Pasen is een innerlijke vreugde die niemand kan afnemen: de zekerheid dat Jezus ons blijft aanraken, ons tot het goede beweegt en met ons iets van plan is. Zalig Pasen betekent daarom: opnieuw opstaan, verder gaan en leven “door Hem en met Hem en in Hem.”

Moge het licht van onze verrezen Heer ons blijven verwarmen en door ons heen stralen in de wereld.

Bernadette