Even binnenkijken

Even binnenkijken

 'Kunnen we even binnenkijken?’. Dat zeggen van tijd tot tijd mijn sympathisanten. Omdat er deze dagen meer dan één boek verschijnt rond gevangenis en gedetineerden wou ik ook even mijn duit in het zakje doen.Maar op voorhand gewaarschuwd:’We mogen niets binnensmokkelen en zeker geen ge-voelige info aan ’t licht brengen. Mijn eerste indrukken:’Het is gecompliceerd, het is een drukke bedoening; er zijn veel hekkens en deuren maar binnen is het boeiend, hoewel ik op voorhand beken:’ Ik heb er nog maar een klein hoekje van gezien!’
Geestelijke verzorgers als wij zijn er welkom: een lekenconsulent, een imam, drie van de evangelische kerk en wij die ons katholiek noemen zijn met vijf: één is diaken, een is religieuze, twee priesters, waarbij ikzelf en een buur die ook als vrijwilliger ons team verstevigt.In de cel ontmoeten we veel mensen, oud en jong, vele jaren ‘dienst’ of pas ingebracht, Europeanen van her en der en mensen van verderop. In de tussenruimte ontmoeten we veel lieve mensen, cipiers(m/v) kan je die noemen en gedetineerden die klusjes volbrengen, mensen op weg naar de wandeling of een eindeloze rij activiteiten. Van het eerste moment voelde ik veel vriendschap tussen cipiers en gedetineerden en bij hen onderling.
In persoonlijke gesprekken weer-klinkt veel nood, angst voor de toekomst, voor het verder leven van hun gezin. We horen levensverhalen, we zien glimlach, humor en verdriet. We krijgen soms een kopje koffie maar de rest is luisteren en bemoedigen in zoveel onmacht. We leven mee met al die mensen die er ooit weer zullen uitkomen en die op vele manieren daartoe begeleid en voorbereidworden.
Voor allen die daaraan werken en voor de directie doen we elk moment ons petje af. Als je ’n momentje rustig bent, bid voor al die men-sen en voor ons die geestelijke verzorger zijn. In de laatste eucharistie, mijn eerste in de gevangenis hebben wij voor ons allen en ook voor jullie gebeden.

Amand De Cock, pr.