Donderdag 1 november 17 u. Gijzenzele een dag van herinneringen

Donderdag 1 november 17 u. Gijzenzele een dag van herinneringen

De Allerheiligenviering, een viering waarin men de overledenen van het voorbije jaar herdenkt, kon dit jaar niet plaatsvinden in de kerk vanGijzenzele.
Men koos voor een “ reveil”, een initiatief dat recent ontstaan is ( zie vorig nummer van Kerk&Leven) en dat dit jaar op nog meer plekken georganiseerdwerd.
In de serene sfeer van het kerkhof van Gijzenzele herdacht men op 1 november de overledenen met woord, gebed en muziek: een partytentje, muziekstaanders, kruisjes op een tafeltje, enkele lichtjes ….en aanwezigen die zelf kaarsjes, lichtjesmeebrachten.

Na een warm welkom volgde een heel mooi stukje vioolmuziek.
Met de bekende woorden van de Duitse theoloog Dietrich Bonhoeffer ging de viering verder

Als je van iemand houdt
en je bent door de dood van elkaar gescheiden,
dan is er op de wereld niets en niemand, die de leegte van de afwezigheid kan vullen.
Probeer het niet, want het zal je nooit lukken.Aanvaard liever het gemis dat je is overkomen.
Dat klingt hard, maar het is ook een grote troost,
want zolang de leegte werkelijk leeg blijft,
blijf je daardoor met elkaar verbonden. Zeg niet: “God zal de leegte vullen”,
want – geloof me – dat doet Hij niet. Integendeel: jij houdt de leegte leeg
en helpt ons om zo de vroegere gemeen-schap
met elkaar te bewaren, zij het ook in pijn. Hoe mooier en rijker de herinneringen, Des te moeilijker is het afscheid …….

De gevarieerde muzikale intermezzo’s waren heel goed gekozen, de getuigenissen van rouwenden ontroerendmooi.
Diepe stilte wanneer de namen van de overledenen werden uitgesproken en de familie een kruisje mocht afhalen.
De laatste gelezen tekst was een gebed van hoop.

Licht van hoop

Heer,
als de dag verduistert,
is elk beetje licht
als de zon die door een donkere hemel priemt,
als een baken in de verte,
als een sprankel hoop,
als een beloftevol vuur ….

Heer, als mijn dagen zijn als nachten, donker inmijn diepste zijn, geen uitzicht meer, geen toekomst, geen levenmeer, geen hoop,
daal dan neer inmijn bestaan, geef dan een teken
al is het maar eenminuscule straal een lichtpunt voor mijn voeten. Dan durf ik opnieuw kijken Vertrouwen inwat voor me ligt En zien: U bent aanwezig!

Met het eerder “ Halleluia” van de Canadese dichter –zanger Leonard Cohen, een ode die spreekt van dankbaarheid, stil geluk en vreugde werd de viering afgesloten.