Een mooi voorbeeld vinden we in de apsis van de Onze-Lieve-Vrouw ter Sneeuwkerk te Destelbergen.
Bij het Hoogfeest van Pinksteren
Kom dan, Heilige Geest. Kom!
We geven hier ter gelegenheid van het hoogfeest van Pinksteren een getuigenis van Lies Vos, die naast vele andere engagementen ook vormselcatechiste is in de Emmaüsparochie Destelbergen-Heusden-Melle
Ieder jaar opnieuw tel ik af naar Pinksteren. En ik bedoel dit letterlijk!
Gedoopt in de Heilige Geest
In de Handelingen hst. 1 en 2 lezen we dat Jezus vlak voor zijn Hemelvaart aan de apostelen vraagt om in Jeruzalem te blijven en te wachten. Dit is een bijzonder detail. Ze zijn drie jaar opgeleid door de beste Leraar die er ooit geweest is. Je zou denken dat hun opleiding nu toch wel voltooid zou moeten zijn. En toch geeft Jezus zelf aan dat er nog iets ontbreekt, dat ze moeten wachten. Wachten op de vervulling van de belofte van de Vader, namelijk dat ze zullen worden ‘gedoopt met de Heilige Geest’. Ik stel me zo voor dat dit voor de apostelen even onbegrijpelijk moet hebben geklonken als voor ons, wanneer we dit lezen. Gedoopt worden met de Heilige Geest, wat is me dat voor iets? En toch gehoorzamen ze, in een blind vertrouwen. De apostelen wachten en... bidden. Vurig, horen we. Totdat ze, precies negen dagen later, plots een geluid horen als van een hevige windvlaag en er hen iets verschijnt dat vurige tongen lijkt: Pinksteren is aangebroken!
Vurige tongen
Dit verhaal heeft me van kindsbeen af geïntrigeerd. Misschien waren het de vurige tongen die tot mijn verbeelding spraken? Misschien was het de uitbundigheid van Petrus die na zijn ‘vuurdoop’ zo enthousiast getuigde over Jezus dat wel 3000 man zich bekeerde die Pinksterdag? Toen ik me jaren later echt in het Pinkstergebeuren verdiepte, raakte het me vooral dat Jezus zelf aangaf dat we de Heilige Geest nodig hebben. Ik had tot dan toe enkel gebeden tot Jezus en de Vader. De Heilige Geest, die had ik niet nodig, dacht ik. Maar als Jezus het zelf zegt, dacht ik, wie ben ik dan om het in twijfel te trekken? Ik begon niet alleen expliciet te bidden tot de Heilige Geest, hoe meer ik me in de Heilige Geest verdiepte, hoe meer ik ontdekte hoeveel boeiende passages over de Heilige Geest er te vinden zijn in de Bijbel! In diezelfde periode kwam ik ‘toevallig’ in contact met de gebedsgroep Cara Nova, een charismatische gebedsgroep in het Gentse die een grote nadruk legt op de Heilige Geest. Vurige tongen heb ik (nog) niet gezien maar ik heb wel al mogen ervaren heb dat ook wij, hier en nu, kunnen gedoopt worden met de Heilige Geest. Zo herinner ik me nog levendig dat ik na een stille retraite terug thuis kwam en merkte dat er iets veranderd was. Het was alsof ik een nieuwe bril op had, op een andere, vreugdevollere manier naar mijn medemensen en de natuur rondom mij keek. Ik begreep de Bijbelteksten veel beter dan voordien. Ik durfde zonder schroom met enthousiasme over God te vertellen (wat goed van pas kwam tijdens de catechese!). Ik ontdekte dat wat Jezus zegt, waar is. We hebben de Heilige Geest nodig!
Dus ja, ieder jaar opnieuw tel ik af. Ieder jaar opnieuw bid ik 9 dagen voor Pinksteren vurig de Pinksternoveen, zoals de apostelen destijds. Omdat we de Heilige Geest, die nieuw leven brengt, nodig hebben in onze Kerk.
Kom dan, Heilige Geest. Kom!
Glasramen die de Heilige Geest uitbeelden, zijn een klassiek onderdeel van christelijke iconografie, vaak te vinden in kerken en kathedralen. De Heilige Geest wordt vrijwel altijd afgebeeld als een witte duif, vaak omgeven door stralenkransen (lichtstralen) die goddelijk licht symboliseren.
