ADVENT 2020

U bent hier

ADVENT 2020
Vierde week van de ‘Advent’ tijdens coronatijd – Het wordt weer Kerstmis!

Zondag 20 december ontsteken we de vierde en laatste kaars van de adventskrans.
We zitten momenteel in de donkerste dagen van het jaar. Je krijgt heel wat minder uren zonneschijn zodat velen onder ons in de verwarmde woning blijven met gezellig licht. Voor velen blijkt dit niet zo aangenaam, want je komt hierdoor minder mensen tegen en hebt dus ook minder sociaal contact.
Toch zijn het geen donkere dagen voor mensen die hun verantwoordelijkheid opnemen professioneel of als vrijwilliger in de zorg en zo daden van verbondenheid en solidariteit stellen.
En ook al speelt corona nog steeds een grote rol in ons leven, toch wordt het weer Kerstmis!
God wil mens worden in een wereld met schoonheid en goedheid, maar ook in een wereld waar gebrokenheid, boosheid, pijn en corona heerst.
Met geduld en hoop bereiken we samen deze mooie dag, waar liefde en licht overheerst.
In kerken, op pleinen en thuis staat reeds de kerststal versierd met een kerstboom.
Al de figuren in de stal spelen een bijzondere rol. Voor we echt kerstmis vieren, bekijken we even de os en de ezel, die misschien weinig betekenen voor iedereen, maar toch een belangrijke rol speelden in de stal.

Een os en een ezel

Eerst had ik ze niet meteen in de gaten, want tussen kerststallen – in alle maten – stonden ze stil en verlaten, ze vielen niet op, met die andere heiligenbeelden op kop.
Maria in het blauw, met haren van zijde moe maar gelukkig naast de zo toegewijde en trouwe Jozef: verlegen, verwonderd door al wat gebeurde toch wat overdonderd.
En onder de ster, pal in het midden, liggend op stro: een kind in een kribbe, de redder op aarde, gewoon in een stal, begroet door de koningen van overal.
De engelen bengelen speels ietwat verder en hier en daar slaapt nog een schaap en een herder.
Bekende beelden… gewijde gebaren… ze kleurden de kersttijd en mijn kinderjaren.
Een halve eeuw later loop ik nog te dromen van vrede die nu toch zo stilaan mag komen.
Want ondanks de kerstsfeer en vrome gezangen, blijft onderhuids dat onuitroeibaar verlangen.
De wereld draait door, nog wat harder en feller, de armoede verjaart niet maar groeit alsmaar sneller.
Waar moet het met heel deze mensheid naartoe? En wie weet in godsnaam nog waarom en hoe?
Maar soms blijft mijn blik als bij toeval eens hangen, bij twee kerstfiguren in de laatste rangen:
Een os en een ezel, ze vallen niet op tussen dennengroen, hulst en wat verse klimop.
Ze staan er bescheiden bij, wat onbehouwen, maar roepen een beeld op van rust en vertrouwen.
Zo eensgezind samen in al hun verschillen, alsof ze verstaan wat wij mensen echt willen.
En al wat ze doen is – ontroerd door dit leven – stil toezien, zacht ademen en warmte geven.
Ze houden zorgvuldig en zwijgend de wacht, getrouw en geduldig in het holst van de nacht.
Geen pose of schijn, geen verfijnde manieren, geen ‘recht-van-de-sterkste’ voor deze twee dieren.
Ze kijken niet neer op wat teer is of klein, ze hebben de tijd en ze zijn wat ze zijn.
Een os en een ezel, twee simpele zielen, die nog bij een wonder gedwee kunnen knielen.
Zo nederig dienstbaar – haast niet te geloven – en toch naar het hart van de God van hierboven.
Ja, eerst had ik ze niet meteen in de gaten, maar nu lijken kerststallen leeg en verlaten, zo zonder die beelden van zorgzame dieren.
Ze horen erbij als we straks kerstmis vieren.
(naar een oud verhaal uit vervlogen tijden)

En net als de os en de ezel wachten wij geduldig naar de komst van Jezus.
Steken we dan de 4de kaars aan:

Kaars 4: Geduld

Een kaars om te groeien in geduld en hoop. 
Ons steriele klagen verminderen over wat er bij anderen fout loopt, komen met een voorstel, zoeken naar persoonlijke én structurele verandering, worden zoals de profeet Jesaja ten tijde van de joodse ballingschap, mensen moed inspreken, mensen helpen vechten tegen berusting en bitterheid, mensen hefbomen geven om dingen en mensen te bewegen. 
Verandering gebeurt met kleine middelen, doorbraak van vernieuwing komt: hoe dan ook. 
(Jean-Paul Vermassen)

Bidden we samen het 4de adventsgebed
Heer,
Geef me geduld als ik moet wachten,
Hoop op rust en vrede,
Waakzaamheid als ik verslap, 
en olie om mijn lamp
voor U te laten branden.
Amen.
(Grace)

Nog enkele dagen en dan vieren we Kerstmis. Niet zoals andere jaren, maar toch met een warm en hoopvol hart, dat volgend jaar alles terug anders zal verlopen.
Hopelijk kunnen we dan terug samen de advent vieren en beleven in het sfeervolle kwenenboskerkje met daarna een gezellig ontbijt. Altijd van harte welkom.
En ja, Kerstmis komt ook dit jaar!

Marleen