‘Bemin je naaste als jezelf!’

‘Bemin je naaste als jezelf!’

De advent loopt stilaan ten einde. Kerstmis en ook het einde van het jaar 2020 staan voor de deur. We kijken terug op een hallucinant jaar vol onzekerheid en verlieservaringen. Iedereen, zonder onderscheid, heeft sinds maart op één of andere manier zijn kruis moeten opnemen. Alles wat normaal en vanzelfsprekend leek, verdween van het ene op het andere moment als sneeuw voor de zon. We werden en worden nog steeds dagelijks geconfronteerd met ziekte, overlijden, eenzaamheid, werkloosheid, armoede, beperking van onze vrijheid … En met het nieuwe jaar 2021 in zicht, lijkt er nog steeds geen einde te komen aan deze lijdensweg. Op het nieuws spreken ze de laatste dagen van een derde golf. In Groot-Brittannië ontdekten ze een nieuwe variant van het coronavirus, dat zich snel verspreidt ... 
Toch gaat het leven verder, tegen wil en dank en daarom is het meer dan ooit belangrijk om onze medemens nabij te zijn. ‘Bemin uw naaste als uzelf,’ zegt Jezus. Vandaag de dag krijgt dit gebod een nieuwe invulling. Het is hartverwarmend te zien dat er vele mensen zijn die zoeken naar manieren om mensen nabij te zijn. Ook wij wilden thuis met ons gezin tijdens de advents- en kerstperiode stilstaan bij dit gebod uit het evangelie, omdat we denken dat het vandaag meer dan ooit belangrijk is om als christen aan anderen te tonen en te zeggen dat God van ons allen houdt.
Mijn man en ik hebben vier zonen van 7, 11, 14 en 16 jaar. Als gezin hebben wij de gewoonte om elk jaar tijdens de kerstperiode aandacht te schenken aan mensen die het zwaar hebben, omdat ze ziek zijn of alleen. Dan gaan wij bijvoorbeeld bij buren op bezoek om hen een kerstcadeau te geven of om een zalig kerstfeest te wensen. 
Omdat we dit jaar alleen kerst mogen en kunnen vieren in zeer beperkte kring, realiseerden we ons dat deze kerstperiode heel zwaar zou worden voor iedereen, maar nog meer dan anders voor  bejaarden, zieken en alleenstaanden. Om deze mensen een hart onder de riem te steken, besloten we om met ons gezin zoveel mogelijk tekeningen, kleurplaten en knutsels te maken om mensen te laten weten dat wij met hen verbonden willen zijn en aan hen denken. 
Bij het begin van de advent gingen we vol enthousiasme aan de slag en maakten op vier weken tijd meer dan honderd werkjes om uit te delen . Via via kregen wij adressen doorgespeeld van mensen, die meer dan ooit een bemoediging kunnen gebruiken in deze zware tijden en vooral in de kerstperiode. Samen met onze vier kinderen maakten we dagelijks tijd om samen aan tafel te zitten om te kleuren, te tekenen en bemoedigende boodschappen te schrijven. Zelfs onze tieners, die examens hadden, probeerden tijdens hun pauze mee te helpen. Als moeder was ik ontroerd te zien hoe je kinderen op die manier kunt betrekken bij de realiteit en hoe je hen kunt leren om ‘je naaste te beminnen als jezelf’. Hoe verder we kwamen, hoe groter het enthousiasme werd om verder te doen.  
Toen alle werkjes klaar waren en het tijd werd om stilaan alles in de brievenbussen te gaan stoppen, zagen we hoe blij onze kinderen daarvan werden. Als echte speurneuzen zochten ze de juiste  adressen en ze wedijverden onder elkaar om zoveel mogelijk enveloppen te mogen posten. 
Nu alle tekeningen hun bestemming hebben bereikt, hebben we een voldaan gevoel. We bidden en hopen dat we mensen blij hebben kunnen maken met onze kleine kunstwerkjes en dat de boodschap goed mag zijn ontvangen. Het coronavirus heeft ons ongetwijfeld al heel veel leed bezorgd, maar het heeft ons ook een nieuw venster op de wereld getoond, een venster van solidariteit en medemenselijkheid. Zalig de mensen die dat venster hebben gevonden, er doorheen kijken en zeggen: ‘Dank U Heer, dat ik U mag beminnen en dat ik mijn naaste mag beminnen als mezelf!’
Kristien Berte