Stil Hoekje

STIL HOEKJE   21 januari 2018

Derde zondag door het Jaar

Twee delen
De beginverzen vormen een inleiding die tijd en plaats aangeeft en -kort samengevat - tevens wat de kern is van het optreden van Jezus:’ dat het koninkrijk nabij gekomen is’ en hoe daarop te reageren.
Het tweede deel vertelt hoe de eerste leerlingen geroepen worden. Wil dat zeggen dat Marcus suggereert, dat deze leerlingen ook kennis hebben genomen van de eerste verkondiging van Jezus? Hebben ze hem horen spreken over het koninkrijk van God? Wellicht is het niet uitgesloten. Hier zijn twee episodes op dezelfde manier opgebouwd door een concentrische structuur van vijf elementen met als midden het geroepen worden door Jezus.

Na zijn doop
Marcus lokaliseert Jezus’ eerste activiteiten na de doop en het verblijf in de woestijn in Galilea. Hij kwam vandaar en keert er terug. Galilea zal het toneel blijven van de aankondiging van het goede nieuws. Later in 8,27 richt Jezus met zijn volgelingen zijn schreden naar Jeruzalem en keert Hij daarmee terug naar Judea.

In vliegende vaart
‘ Meteen’ is het woord. Er zit behoorlijk wat vaart in het oudste evangelie. Het woord komt in het eerste hoofdstuk al elf maal voorbij. Dus er gebeurt daar veel. Johannes is overgeleverd- Jezus trekt naar Galilea. Hij gaat niet op de loop, slaat ook niet op de vlucht, maar het nieuws over zijn zielsverwante Johannes heeft Hem wel danig verontrust. Dus hier geen uitstel meer om te verkondigen. Zij die worden geroepen, aarzelen niet. Zij die geloven haasten zich niet, maar hier zit de vaart er meteen in.

Werving en selectie
Jezus start niet in het politieke en religieuze centrum van het land, maar wel aan de periferie, in de marge. Jezus werft geen hoog gekwalificeerd personeel, selecteert niet op basis van een vooraf opgesteld eisenpakket. Wel vraagt Hij gewone mensen. Jezus ziet iets in hen. Hij schakelt ze in bij wat Hem voor zijn goddelijke roeping te doen staat.

Op hun sterke kanten aangesproken

Hij vraagt niet het onmogelijke. Hij wil ze ‘vissers van mensen’ maken. Vissers moesten ze in de ogen van Jezus vooral blijven. Misschien is het wel het meest ontroerende van deze roepingsverhalen: dat mensen van Jezus mogen blijven wie ze zijn, dat Hij ze neemt zoals ze zijn. Blijf maar wie je bent; doe wat je altijd gedaan hebt, maar doe het in het vervolg anders. Zo bevestigt Jezus in mensen wat goed is. Daar neemt Hij zijn uitgangspunt. Niet het ontbrekende of het tekort komt bij Hem als eerste in het vizier, maar wat als kwaliteit reeds aanwezig is. En daar bouwt Hij voor de toekomst in vertrouwen op verder.

 

Amand De Cock, pr